stillefanfare

Voorwaarts Mars’sssst!

Als je aan een fanfare denkt, zal het geluid van blaasinstrumenten waarschijnlijk één van de eerste gedachten zijn die in je hoofd tevoorschijn schieten. ‘Het kan ook anders’, is wat Jelle de Bruijn gedacht moet hebben toen hij vijf jaar geleden met een groep vrienden de Stille Fanfare tot leven bracht. Het Mysteryland blog was benieuwd naar deze vertoning die volgende maand op het festival te zien is. We vonden het daarom hoog tijd om Jelle eens even op te bellen.

De Stille Fanfare? Zo, de Stille Fanfare!

Jelle, beschouw je stilte als een vorm van muziek?

Jazeker! John Cage bedacht een muziekstuk in 1952; de titel was “4 minuten en 33 sec”. Gedurende exact deze tijd speelde een pianist niet, hij noemde het een Silent Piece.

Zijn opvatting was “everything we do is music”. Daar ben ik het helemaal mee eens. Of het nu stilte is, gekuch, geschuifel, of een rij van bedachte noten voortgebracht door instrumenten. Je zou het allemaal als muziek kunnen beschouwen.

Hoe heb je je team samengesteld, vergde het veel oefening om zo synchroon te kunnen lopen? 

We zijn een groep willekeurige mensen – theatermakers, fotografen, schuinsmarcheerders – maar wel min of meer vrienden van elkaar. Het vergde natuurlijk enige oefening om de strakheid erin te brengen. Daarom doen we diverse choreografieën die iedereen uit z’n hoofd moet kennen… We hebben het hier natuurlijk wel over serieuze shit.

Wordt er wel eens mee-gemarcheerd?

Ja, iedereen wordt altijd wel blij van onze verschijning. Soms beginnen mensen spontaan mee te marcheren. Zo hebben we op een Frans straattheaterfestival wel eens een paar honderd man achter ons aan gehad.

Wat is de beste manier om te marcheren?

De leider, tambour maitre, volgen…

Gebruiken jullie echte instrumenten?

Ja, alleen doet nagenoeg geen van allen het.

Beschouwen jullie jezelf ook als een mysterie? 

Zo komen we denk ik wel over ja, bijna op het autistische af.

Op jullie website staat dat jullie zorgen voor een prettige ontregeling van het publiek, hoe gaat dat in z’n werk? 

We duiken altijd uit het niets op, waarop we vervolgens in stilte voorbij marcheren. Ik denk dat dit genoeg verbazing oplevert voor mensen om ontregeld te raken. Bovendien is het best een gekke vertoning, zo’n stille fanfare.

En tot slot: wat is, volgens de stille fanfare, de belangrijkste levensfilosofie?

‘Immer gerade aus’, naar het gelijktalige nummer van onze eerste CD.

 

 

Ennuhm, wat vind jij er eigenlijk van?

vogeltjes met een mening waren je voor.